Zaloguj

Baza usług i atrakcji

Sianki - nieistniejąca wieś

Pierwszy raz pojawiła się w historii w 1580 roku. Była to mała wieś zamieszkana głównie przez Rusinów.

  • -
  • -->
    • sianki grób

Sianki – nieistniejąca wieś.


Obecnie częściej w nazwie turystycznej spotyka się określenie celu wyprawy – do „grobu hrabiny”. Przez wiele dziesiątków lat po wojnie, było to miejsce całkowicie opuszczone, bezludne zapomniane przez samego pana Boga.

Wieś Sianki, po wojnie podzielona została granicą. Po Polskiej stronie wieś przestała istnieć, ta po stronie ukraińskiej – przetrwała i istnieje.



Przed wojną, wieś zamieszkała była w większości przez Rusinów, cząstkowo przez Polaków i Żydów. Gdy w latach 1904-06 wybudowana została tam kolejka Lwów- Użhoror, wioska zaczęła się rozwijać, stała się nawet miejscem turystycznym. Wybudowano tutaj nawet kilka schronisk i pensjonatów. Przed wybuchem II wojny światowej było tutaj blisko 200 domów, dwie cerkwie, kościół, synagoga, stacja kolejowa, szkoła, tartak. Wieś liczyła ok 1500 osób.

Jej zabudowania położone były po obu brzegach Sanu, większa jednak cześć wsi znajdowała się po stronie wschodniej.  Wojna położyła kres rozwojowi tej miejscowości. Ludność została wysiedlona przez sowietów zaraz na początku wojny. Przechodził tutaj front, niszczone były domostwa - było to miejsce strategiczne działań wojennych. Po zakończeniu wojny, niektóre rodziny zaczęły powracać w swoje strony. Zniszczone domostwa, nie zachęcały, jednak to było miejsce na ziemi tych ludzi. Wieś została podzielona naturalną granicą, jaką stał się San. Część wsi weszła w granice Ukrainy. Mieszkańcy jednak długo nie nacieszyli się powrotem. W czerwcu 1946 roku mieszkańcy Sianek – po stronie Polskiej zostali wysiedleni na stronę wschodnią, a wszystkie domy zostały zniszczone i spalone przez Wojsko Polskie.  W 1947 roku – spalona została także cerkiew. Nie pozostało po Siankach po stronie Polskiej nic.



Niedaleko wsi, pozostały obecnie widoczne jeszcze fundamenty dworu Stroińskich. Dalej sa pozostałości cmentarza, z podmurówka cerkwi (1831 r) . Pozostałości kaplicy zostały w 1994 roku zrekonstruowane , a prze kaplicą znajdują się dwie płyty nagrobne – Klary z hrabiów Kalinowskich Stroińskiej i jej męża Franciszka Stroińskiego (1893 r).

Obecnie jest to miejsce docelowe wycieczek turystycznych do źródeł Sanu.


Przez wiele lat te okolice były zamknięte dla zwykłych turystów i mieszkańców Bieszczad. Było to miejsce odwiedzane jedynie przez prominentów i wojsko.

Kolejne miejsce, które stało się nazwą na mapie.


Lidia Tul-Chmielewska

Powrót do listy
FUNDUSZE EUROPEJSKIE – DLA ROZWOJU INNOWACYJNEJ GOSPODARKI
Projekt „Stworzenie internetowego serwisu automatycznej konfiguracji przez turystów autorskiego, indywidualnego pobytu turystycznego w regionie bieszczadzkim www.mojebieszczady.com” współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego