Ustrzyki Górne i okolice

Najbardziej charakterystycznym  i najczęściej odwiedzanym miejscem w Wysokich Bieszczadach są bezleśne połoniny, które przypominają wysokogórskie łąki i położone są ponad górną granicą lasu. Połoniny to unikatowe i spotykane tylko w Karpatach Wschodnich zbiorowiska roślinne, których nie ma w innych polskich górach. W Bieszczadach przyrodnicy wyróżniają tylko trzy piętra roślinno-klimatyczne, a mianowicie: pogórze, regiel dolny oraz połoniny. To także unikat w skali naszego kraju.

Bieszczadzkie Połoniny, które obowiązkowo trzeba zaliczyć…

Połonina Caryńska to jedno z najsłynniejszych bieszczadzkich wzniesień, którego długość sięga niemalże 5 kilometrów!  Ma bardzo charakterystyczny kształt – cztery kulminacje (najwyższy jest Kruhly Wierch 1297 m n.p.m.)


Jest ona bardzo dobrze widoczna z Ustrzyk Górnych oraz wielkiej obwodnicy bieszczadzkiej.

Jak mówi historia, połonina ta była niegdyś podzielona na dwie części i należała do dwóch gromad wiejskich. Południowe stoki użytkowali mieszkańcy Berehów, a północne Caryńskiego i właśnie od tego nazwiska wywodzi się obecna jej nazwa. Wędrując jej szlakami możemy napotkać ślady dawnej działalności rolniczej i pasterskiej m.in.: wykarczowane polany, ślady łąk kośnych czy koszary – miejsca gdzie na noc zaganiano bydło.

Pierwszy szlak przez Połoninę Caryńską został wytyczony w 1935 r.  przez lwowski oddział PTTK. Można na nim dokonywać ciekawych odkryć przyrodniczych, obserwując ślady bytowania zwierząt i ich tropy. Wielu bieszczadników za najpiękniejszy uważa przełomowy odcinek potoku Prowczy-Nasicznego, którego dolina oddziela Połoninę Caryńską od Wetlińskiej.

Będąc w Ustrzykach Górnych warto także wybrać się do jednej z najpiękniejszych – zdaniem wielu – i ciągle niezabudowanej doliny dawnej wsi Caryńskie. Można tam dotrzeć pieszo, rowerem bądź konno. Po przedwojennej wsi zachowały się jedynie wiekowe drzewa oraz resztki kamiennej kaplicy, podmurówka po drewnianej cerkwi i kilka cmentarnych nagrobków.

Połonina Wetlińska ma także bardzo charakterystyczny kształt – kręty grzbiet. Przełęcz Orłowicza dzieli ją na dwie części: mniejszą – zachodnią, ze szczytem Smerek oraz większą, wschodnią z najwyższym szczytem Roh, który sięga 1255m. Masyw tej połoniny od południa i zachodu okala dolina potoku Wetlinka, od wschodu dolina potoku Prowcza i potok Nasiczański, a od północy dolina Sanu.

Jej stoki południowe są lepiej nasłonecznione i pokrywają je bujne trawy, a na północnych dominują borówczyska, natomiast niższe partie porastają rozległe lasy bukowe. Cała Połonina Wetlińska znajduje się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego. 
Przez masyw połoniny prowadzi fragment głównego szlaku beskidzkiego znakowany kolorem czerwonym, który rozpoczyna się w miejscowości Smerek i prowadzi na szczyt o tej samej nazwie. Kierując się na północ mamy do wyboru dwie trasy: czarnym szlakiem możemy dotrzeć przez Wysokie Berdo do nieistniejącej wsi Jaworzec, albo szlakiem żółtym dać się do Suchych Rzek.

Wybierając szlak czerwony,  pokonujemy całą długość połoniny, gdzie na końcu czeka na nas schronisko PTTK „Chatka Puchatka”. W latach pięćdziesiątych był to wojskowy punkt obserwacyjny. Połonina Wetlińska ze względu na piękno swego krajobrazu jest jednym z najbardziej odwiedzanych miejsc w Bieszczadach.

Wszystkie bieszczadzkie połoniny objęte są ochroną i leżą w granicach parku narodowego. Można się po nich poruszać jedynie wyznaczonymi szlakami turystycznymi i ścieżkami edukacyjnymi. Obowiązują wykupienie biletów wstępu w punkach kasowo-kontrolnych ulokowanych przy wejściach na szlaki.

Zaplanuj swoją podróż w Bieszczady!

 

Atrakcje i usługi z tego regionu: