Bieszczadzki Park Narodowy

Bieszczadzki Park Narodowy reprezentuje przyrodę Karpat Wschodnich. Posiada wyjątkowe wartości przyrodnicze i krajobrazowe.

Bieszczadzki Park Narodowy

Istnieje od 1973 roku, a początkowo obejmował jedynie masywy Tarnicy, Krzemienia, Halicza oraz część Połoniny Caryńskiej. Następnie został czterokrotnie powiększony i obecnie jego powierzchnia wynosi 29 202 ha. Jest największym polskim górskim parkiem narodowym i czwartym spośród wszystkich pozostałych (dwudziestu trzech). Obejmuje swoim zasięgiem najwyższe części Bieszczadów Zachodnich, a jego najwyższym szczytem jest Tarnica (1346 m n.p.m.). Leży przy styku granicy trzech krajów – Polski, Słowacji i Ukrainy. Jest jednym z najcenniejszych w skali całej Europy obszarów górskich, na którym nadal występują liczne gatunki rodzimych roślin i zwierząt.

Na dużych przestrzeniach występują tu naturalne lasy, które w wielu miejscach mają charakter puszczański i stanowią ostoję dla dużych ssaków kopytnych i drapieżnych – m.in. niedźwiedzi brunatnych, wilków, żbików, żubrów i jeleni. Natomiast tereny po dawnych wsiach przyrodnicy nazywają “krainą dolin” i stanowią one fenomen europejskich, gdyż nigdzie indziej na tak dużym obszarze nie nastąpił proces wtórnej sukcesji, czyli powrotu dzikiej karpackiej przyrody na swoje dawne stanowiska. Bieszczadzki Park Narodowy chroni część przyrody Karpat Wschodnich.

Dużą osobliwość stanowią bezleśne grzbiety zwane połoninami (Połonina Caryńska, Połonina Wetlińska, Bukowe Berdo, Połonina Bukowska oraz inne), których nie spotkamy nigdzie indziej w Polsce. W lasach Bieszczadzkiego Parku Narodowego rosną głównie buki, a w domieszce spotyka się m.in. jodły, jawory i świerki, zaś w wzdłuż dolin rzecznych przeważają olsze szare.  W piętrze połonin rosną rzadkie gatunki roślin alpejskich i wschodniokarpackich, z których wiele ma tu swoje jedyne naturalne stanowiska w Polsce. Symbolem parku jest ryś, który również jest tu spotykany.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.