Michniowiec

Michniowiec  wieś położona w jednej z najpiękniejszych krajobrazowo dolin bieszczadzkich. Położona na uboczu jest idealnym miejscem na wypoczynek. W Michniowcu, podobnie jak w sąsiednich wsiach zachowała się ciekawa drewniana cerkiew oraz duża ilość starych krzyży przydrożnych.

MICHNIOWIEC

Michniowiec to prawdziwy „koniec świata”, leżący z dala od głównych szlaków i dróg. W centrum zabudowy zachowała się drewniana cerkiew z XIX wieku. Cisza i spokój gwarantowane.

Niewielka wieś, położona tuż przy granicy z Ukrainą, w rozległej dolinie potoku Mszanka, u podnóża Magury Łomniańskiej (1022 m). Wieś została założona na początku XVI w., w okresie tzw. osadnictwa wołoskiego. W latach 1944–1951 znajdowała się w granicach dawnego ZSRR. Do czasu wybuchu ostatniej wojny światowej była to już duża wieś zamieszkała przez ponad 1000 mieszkańców  (obecnie ok. 150). Obecnie znajduje się tu kilka gospodarstw agroturystycznych. Położona na uboczu z dala od głównych dróg i szlaków jest idealnym miejscem na wypoczynek.

Warto zobaczyć: we wsi zachował się ciekawy zespół sakralny. Dawna cerkiew grekokatolicka o unikalnej,  nigdzie nie spotykanej w regionie konstrukcji z 1863 r. Obok niej stoi drewniana dzwonnica z 1904 r. o dość archaicznej bryle. Sąsiaduje z nimi stary cmentarz przycerkiewny. We wsi można oglądać dużą ilość kamiennych krzyży przydrożnych oraz resztki dawnej zabudowy drewnianej.

Turystyka: przez wieś przebiega szlak „Zielony Rower 8A Czarna-Bystre” (znaki niebieskie) oraz Transbeskidzki Szlak Konny PTTK, który prowadzi stąd w dwóch kierunkach. Jedna odnoga biegnie w kierunku Czarnej i dalej do Polany. Jadąc w kierunku odwrotnym, dojedziemy do Lutowisk. Dochodzą tu dwa szlaki eksponujące architekturę drewnianą. Rowerowy Szlak Ikon – „Michniowiec” (bez znaków), który stanowi odgałęzienie głównego odcinka prowadzącego z Ustrzyk Dolnych aż do Chmiela (znaki niebieskie). „Szlak Architektury Drewnianej” biegnący z Ustrzyk Dolnych, na którym można podziwiać zabytkowe drewniane cerkwie i kościoły.

Z lokalnych tras wycieczkowych warto polecić ścieżkę historyczno–przyrodniczą „Żukowem do Krainy Lipeckiej” (znaki żółte, ukośne), która prowadzi przez najbardziej malownicze okolice gminy Czarna.

W okolicy: w sąsiedniej wsi Bystre zachowała się drewniana cerkiew zbudowana w stylu historycyzmu ukraińskiego, wybudowana w latach 1901–1902, której projekt przypisuje się znanemu architektowi Bazylemu Nahirnemu. Jest to też największa drewniana cerkiew w Bieszczadach.

Warto wybrać się do Lutowisk, gdzie istnieje pierwsze w Bieszczadach Ekomuzeum – „Trzy Kultury” eksponujące lokalne miejsca historyczne i osobliwości przyrodnicze. Z Michniowca niedaleko też, po dojechaniu do drogi dużej obwodnicy bieszczadzkiej, w Bieszczady Wysokie.

W Michniowcu, podobnie jak w sąsiednich wsiach zachowała się duża ilość starych krzyży przydrożnych. Są doskonale widoczne już przy wjeździe do wsi.

Zwyczaj stawiania przy drogach kamiennych postumentów, zwieńczonych krzyżami, rozpowszechnił się w Galicji pod koniec XIX wieku. Na ten okres możemy datować najstarsze znane obiekty. Nie znaczy to jednak, że nie stawiano ich wcześniej. Zachowało się sporo krzyży wznoszonych na pamiątkę zniesienia pańszczyzny. Krzyże stawiano przede wszystkim na cmentarzach, a także przy drogach przed zagrodami, w polach, na rozdrożach i granicach wsi. Poza cmentarzami stawiano je w celu upamiętnienia jakiegoś ważnego wydarzenia lub miejsca. Spotykamy je w Bieszczadach czasami w nieoczekiwanych miejscach np. w lesie, na łąkach, daleko od współczesnej zabudowy. To efekt powojennych zniszczeń i likwidacji wielu miejscowości lub ich „kurczenia się”. Wiele starych dróg nie spełnia już swych funkcji, ale stare krzyże nadal przy nich trwają. Jeżeli znajdą godnego opiekuna to jeszcze długo będą świadczyć o kulturze duchowej dawnych mieszkańców. Jeżeli nie – to zginą ostatni ich świadkowie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.