Wokół Białej Góry w Sanoku

Sanok, a dokładnie największy w Polsce skansen oraz Królewski Zamek wraz w kolekcją obrazów Zdzisława Beksińskiego i karpackich ikon, to niemalże obowiązkowe punkty na trasie turystycznej gości odwiedzających Bieszczady.


Zwiedzanie tych atrakcji można w doskonały sposób połączyć z bardziej aktywnym wypoczynkiem na łonie natury. Nie oddalając się zbyt daleko od centrum miasta można odbyć niespełna 3-godzinny nieforsowny marsz wokół „Białej Góry”. Początek proponowanej trasy znajduje się na parkingu, przy moście na Sanie, przy trasie prowadzącej także do skansenu.


Stąd wyruszamy kierując się oznakowaniami trzech szlaków: turystycznego w kolorze czerwonym, „Szlaku Szwejka” (oznakowania w postaci dwóch poziomych żółtych pasków z czarnym paskiem pośrodku) oraz spacerowego „Szlaku Ikon” (oznakowania w postaci biało-niebieskiego kwadratu). Wszystkie one w ciągu niecałych 90 minut doprowadzają na szczyt 518 m n.p.m. Po dziesięciu minutach, przy zatoce MKS linii nr 3, trasa ostro skręca w górę przechodząc przez dziczejąca łąkę z młakami, na których rosną m.in. ostrożeń warzywny i mięta długolistna. Dochodząc do ściany lasu widzimy murowaną, zaniedbaną studnię, dumnie na niektórych mapach nazywaną „Królewską Studnią”. Wedle przekazów historycznych jej powstanie datuje się na okres panowania królowej Bony, czyli pierwszą połowę XVI wieku. Tu także znajduje się granica Parku Krajobrazowego Gór Słonych, o czym informuje stosowna tablica. Las, który tu występuje składa się z różnych gatunków drzew posadzonych ręką ludzką i są to m.in. jodły, klony polne, jawory, graby, buki, lipy, dęby i robinie akacjowe. Nieco wyżej występuje buczyna z dominacją buka i jodły, która ma miejscami kwaśny charakter o czym świadczy występowanie borówki czarnej. Wśród roślin runa na trasie przejścia można także odnaleźć konwalijkę dwulistną, sałatnicę leśną, macierzankę wonną, kosmatkę gajową, szczyra trwałego, sałatnika leśnego, dzwonka pokrzywolistnego, sadźca konopiastego i szałwię lepką.


W koronach można usłyszeć małe patki śpiewające, m.in. sikory sosnówki i ubogie oraz bogatki, pierwiosnki, zięby i strzyżyki. Z większych gatunków nad kompleksem leśnym przelatują także kruki i myszołowy. Znaleziono tu także jedno stanowisko rzadkiego gatunku storczyka, jakim jest kruszczyk siny, który w naszym kraju podlega ochronie ścisłej i jest wpisany na „Czerwoną listę roślin i grzybów Polski”. Występuje prawie zawsze pojedynczo w cienistych lasach, w których zakwita późnym latem, przy bardzo mocno ograniczonym dostępie światła. Na trasie przejścia można spotkać sarny lub też ich ślady pozostawione na błotnistej drodze leśnej. Przy podejściu do partii szczytowej znajduje się przecinka leśna, z której roztacza się rozległa panorama na leżące w dole miasto Sanok i Wysokie Bieszczady na horyzoncie.

Najwyższym wzniesieniem na trasie przejścia jest szczyt 518 m n.p.m., przy którym znajduje się grupa ostańców skalnych, nazywanych „Orlim Kamieniem”. Jednak w powszechnym użyciu znajduje się inna nazwa „Biała Góra”, która odnosi się do tego grzbietu leżącego w paśmie Gór Słonych. W różnych porach roku można w tym rejonie usłyszeć głośne nawoływania dzięcioła zielonosiwego, które przypominają rżenie konia. Na szczycie 510 m n.p.m. szlaki znajduje się węzeł szlaków, należy zejść w dół na prawo według kierunku żółtego szlaku turystycznego. Należy jednak uważać ponieważ trasa ta jest praktycznie nieoznakowana, chociaż łatwa w sensie orientacyjnym. Przeszło 20 minut zajmuje zejście w dół drogą leśną, która prowadzi przez wysokopienny las jodłowy do szosy asfaltowej w dolinie potoku Olchowskiego. Po lewej stronie drogi znajduje się aleja starych jesionów o pokaźnych rozmiarach. Po kilku minutach należy skręcić w prawo w leśną utwardzoną drogę, za oznakowaniem o ograniczeniu nośności do 3,5 tony oraz informacji „Osuwisko”. Dalej należy iść ciągle prosto, wybierając na skrzyżowaniach zawsze kierunek na prawo i na wprost. Z prawej strony drogi rośnie mieszany las z bukiem, dębem szypułkowym, grabem i sosną, zaś po lewej rozciągają się łąki i widoki na miasto Sanok. Wędrując tędy latem można spotkać rośliny synantropijne: rudbekię nagą i niecierpka Roylego. Po niespełna pół godzinny marszu droga skręca ostro w lewo i prowadzi wzdłuż ogrodzenia, za którym znajduje się ekspozycja poświęcona przemysłowi naftowemu Muzeum Budownictwa Ludowego.

Następnie przechodzi się obok ogródków działkowych, ośrodka wypoczynkowego „Sosenki” i drogą wzdłuż Sanu można wrócić na parking i do początku trasy. Na rzece często można obserwować kaczki krzyżówki, czaple siwe, ale zdarzają się także rzadsze czaple białe.     

Wszystkie przyrodnicze trasy znajdziesz w przewodniku Bieszczady. 20 największych atrakcji przyrodniczych…

mojebieszczady.com

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.